De natuur is dichterbij dan je denkt. Tuinen in de stad geven meer groen, groenten en kruiden, delen van kennis en meer contact met buurtbewoners en moeder aarde.
In de Agniesestraat zijn aan weerszijden groepjes kinderen aan het werk. De geveltuintjes worden opgeknapt
Vuil wordt verwijderd en er komt een nieuwe laag aarde op. De aarde wordt gelijkmatig verdeeld en tot slot wordt de stoep aangeveegd.
Op een van de hoeken van de straat is een speelruimte met grote bank. Prima plek om te pauzeren. Sap en fruit liggen voor het pakken. Als de kids klaar zijn kunnen ze nog even klimmen of van het zonnetje genieten.
Agniesestraat vanuit het midden gezien, naar twee kanten.
De geveltuin van de kookstudio in de Agniesestraat in Rotterdam Noord
15 september 2012
De Agniesestraat wordt groen. De geveltuintjes tegen de huizen staan er leeg bij. Dat gaat veranderen. Hiervoor gaat een team kinderen uit de wijk aan de slag. Zij gaan elke zaterdagochtend helpen om de tuintjes te onderhouden en planten verzorgen. Daarvoor krijgen zij zakgeld en leren over planten en tuinieren. Zo wordt iedereen blij.
Voor deze eerste keer begint het team in de binnentuin. Met spaden en scheppen gaan de kids aan het werk om paden te maken.
Dan blijkt er nog puin in de grond te zitten. Stenen en plastic worden verwijderd, paden gegraven, bonken aarde fijner gemaakt. Iedereen werkt samen, klein en groot. Dat is mooi om te zien. Knap werk kids!
In de tuin worden bedden aangelegd door het graven van paden. De paden liggen een stuk dieper en door een bepaalde breedte te nemen kun je makkelijk tot aan de andere kant komen. Dat is handig bij het onderhoud van het bed en natuurlijk beter voor de rug.
In het looppad staan dozen met plantjes klaar, kruiden en aardbeiplanten.
De aardbeienplantjes krijgen een
speciaal plekje. Ze worden gepland in het maanvormige middenstuk. De grond is daar opgehoogd. Aan een kant staan de plantjes, aan de ander kant kun je zitten.
Behendig worden de plantje uit hun bakjes gelicht. De wortels mogen weer verder groeien op deze heuvel bank. De plant heeft de winter om goed te wortelen en kracht te verzamelen. Benieuwd of ze volgend jaar vruchten dragen.
In de pauze een heerlijk kopje thee met verse munt uit de kruidentuin. dat is luxe vanuit de natuur.
Op veilige afstand en tocht nieuwsgierig neemt een kat een kijkje. Zijn blauwe ogen steken prachtig af tegen de roodkleurig gestreepte vacht. Bedacht blijft het beest op zijn hoede en nieuwsgierig verkent hij de looppaden, die hem een goede dekking geven.
Het is warm de eerste keer in de buurttuin. Donderdag 13 oktober nemen mijn vriendin en ik een kijkje in de tuin. Het stuk grond ligt in het midden van een huizenblok in Rotterdam. Het is zo'n 15 m breed x 50 m lang met in het midden een kruidenspiraal. Over de hele lengte loopt een looppad met houtsnippers. Hier en daar zijn een paar bedden gemaakt.
Na een lekker kopje kruidenthee spreken we af om op donderdag middag samen te komen om de tuin te onderhouden en planten te verzorgen.
Op 20 september wordt het gelijk goed aanpakken. De grote stukken grond worden verdeeld door paden uit te graven. De paden komen diep genoeg om staand gemakkelijker over de breedte van het tuinbed te komen, zonder veel te bukken.
De aarde wordt over de andere grond gegooid en met een hark of schep fijn gemaakt. Er zitten veel wortels van de smeerwortel in de grond. Deze witter penwortels worden verwijderd.
Kennis en samenwerken
Het leuke is ook dat buurtbewoners bij elkaar komen. Ze wisselen verhalen en kennis uit. Kennis over planten uit hun geboorteland, Marokko, Turkije, Nederland of Joegoslavië. Maar er wordt ook kennis over de permacultuur gedeeld. Samen werken we aan een buurttuin, waar met kennis en zorg is moois ontstaat.
permacultuur was tot een jaar geleden nog een magisch woord. Steeds vaker kwam ik het woord tegen, op mijn werk of via mijn neef. Het liet me geen keus om de betekenis op te zoeken. Eerst is dat een definitie, maar de ware content komt met filmpjes zoals 'greening the dessert'.
Wereld problemen als droogte en verzouten van de aarde zijn op te lossen met een tuin. Maar ook voedselproblemen. Stadsmensen staan ver van moeder aarde. Een afstand, die wordt opgevuld door kant-en-klaar maaltijden en genetisch gemanipuleerd voedsel met veel additieven.
Zelf heb ik medische klachten waar de wetenschap geen raad mee weet. Geheel denkend vanuit symtoom bestrijding. Alternatieven zijn er zeker. Zonder zweverig te worden kun je bij voorbaat stellen dat veel stadsmensen eten, zonder erbij stil te staan of zij hun lichaam voeden, met de nodige stoffen om energie te geven.
Ik ben anders gaan eten. Stapje voor stapje, maar daarnaast ook meer gaan verdiepen in de permacultuur. Voor mijn directe omgeving, maar ook voor landen waar ik vaak kom, Senegal en Mali. Begin september heb ik me aangesloten bij een stadstuin in mijn buurt. Een tuin ontworpen vanuit een permacultuur gedachte.
22 september 2012
